شبى كه ماه مراد از افق شود طالع * بود كه پرتو نورى به بام ما افتد ز خاك كوى تو هر دم كه دم زند حافظ * نسيم گلشن جان در مشام ما افتد « 1 » بالجُمله ، اين روايت شريفه را در كتاب « محاسن » برقى با دو سند ديگر با مختصر اختلافى كه در متن دارد روايت مىكند : اوّل : از ابن فضّال از ابن فُضَيل از أبو حمزهء ثُمالىّ قَالَ : سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ يَقُولُ : قَالَ اللهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى : مَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَىْءٍ أَنَا فَاعِلُهُ كَتَرَدُّدِى عَنِ الْمُؤْمِنِ فَإنِّى أُحِبُّ لِقَآءَهُ وَ يَكْرَهُ الْمَوْتَ فَأَزْوِيهِ عَنْهُ . وَ لَوْ لَمْ يَكُنْ فِى الْأَرْضِ إلَّا مُؤْمِنٌ وَاحِدٌ ، لَاكْتَفَيْتُ بِهِ عَنْ جَمِيعِ خَلْقِى ، وَ لَجَعَلْتُ لَهُ مِنْ إيمَانِهِ أُنْسًا لَا يَحْتَاجُ مَعَهُ إلَى أَحَدٍ . « 2 » « أبو حمزه ميگويد : از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم كه ميفرمود : خداوند تبارك و تعالى ميفرمايد : من تردّد و درنگ در كارى كه من بجاآورندهء آن بودم نكردم مانند تردّد و درنگى كه دربارهء مؤمن نمودم ؛ چون من زيارت و ديدار او را دوست دارم و او مرگ را دوست ندارد ؛ بنابراين من هميشه مرگ را از او مىگردانم و دور ميكنم .

--> ( 1 ) « ديوان حافظ » طبع پژمان ( سنهء 1318 ) ، ص 83 ( 2 ) 9 « محاسن » بَرقى ، كتابُ الصَّفوة و النّور و الرَّحمة من المحاسن ، باب الانفراد ، از چاپ رنگين ، ج 1 ، ص 159 و 160 ، حديث 99